Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μιλήσουμε για όσα μας πονάνε; Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται για χρόνια μέσα σε σιωπές που τους βαραίνουν. Δεν μιλούν για το φόβο, για τη λύπη, για το άγχος και για την απογοήτευση. Και δεν μιλούν , όχι επειδή δεν έχουν ανάγκη να μιλήσουν αλλά επειδή έχουν μάθει ότι δεν πρέπει να μιλήσουν. Πολλοί μεγαλώσαμε με μηνύματα όπως: -Μην κάνεις φασαρία -Μη δείχνεις αδυναμία -Υπάρχουν και χειρότερα -Προχώρα, μην τα σκέφτεσαι Έτσι, μαθαίνουμε να θάβουμε ανάγκες, να γεμίζουμε με “πρέπει” και να κρύβουμε ό,τι μας πονάει. Η σιωπή όμως δεν εξαφανίζει το συναίσθημα. Το μετατρέπει σε βάρος ,  άγχος, υπερένταση, δυσκολίες στον ύπνο, εσωτερική αναστάτωση. Το να…

Πλέον είναι πολύ λίγο το ενδιαφέρον για πράγματα που παλιά μας άρεσαν. Δεν είναι αδιαφορία. Απλά δεν υπάρχει ενθουσιασμός. Ο κόσμος μοιάζει ωραίος στα λόγια αλλά αδιάφορος στην πράξη. Μια μόνιμη κούραση υπάρχει και δεν εξηγείται. Ο ύπνος δεν σε ξεκουράζει εντελώς. Ξεκινάς τη μέρα στραγγισμένος, σαν να σου λείπει αρκετή ενέργεια από την αρχή. Δυσκολεύεσαι να αισθανθείς πραγματική χαρά. Χαμογελάς, συμμετέχεις, λες αστεία αλλά μέσα σου η διάθεσή σου είναι επίπεδη. Σαν να βλέπεις τη ζωή πίσω από ένα λεπτό τζάμι. Αρνητικές σκέψεις που δεν είναι τόσο δυνατές αλλά είναι σταθερές. Σαν ένα χαμηλό βουητό στο παρασκήνιο: «Δεν γίνονται και πολλά… Θα τα καταφέρουμε όπως μπορούμε… Δεν πειράζει.» Φράσεις…