Η σιωπή που κουβαλάμε…

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μιλήσουμε για όσα μας πονάνε;

Πολλοί άνθρωποι βρίσκονται για χρόνια μέσα σε σιωπές που τους βαραίνουν. Δεν μιλούν για το φόβο, για τη λύπη, για το άγχος και για την απογοήτευση. Και δεν μιλούν , όχι επειδή δεν έχουν ανάγκη να μιλήσουν αλλά επειδή έχουν μάθει ότι δεν πρέπει να μιλήσουν.

Πολλοί μεγαλώσαμε με μηνύματα όπως:

-Μην κάνεις φασαρία

-Μη δείχνεις αδυναμία

-Υπάρχουν και χειρότερα

-Προχώρα, μην τα σκέφτεσαι

Έτσι, μαθαίνουμε να θάβουμε ανάγκες, να γεμίζουμε με “πρέπει” και να κρύβουμε ό,τι μας πονάει. Η σιωπή όμως δεν εξαφανίζει το συναίσθημα. Το μετατρέπει σε βάρος ,  άγχος, υπερένταση, δυσκολίες στον ύπνο, εσωτερική αναστάτωση.

Το να μιλήσει κάποιος για πρώτη φορά μέσα σε έναν ασφαλή θεραπευτικό χώρο είναι συχνά ανακουφιστικό. Εκεί δεν χρειάζεται να κρατήσει χαρακτήρα, να είναι δυνατός ή να είναι εντάξει. Μπορεί απλώς να είναι άνθρωπος…με ανάγκες, με πληγές, με συναισθήματα.

Και η στιγμή που ακούγεται η πρώτη αλήθεια, συχνά γίνεται η αρχή μιας πιο ελεύθερης ζωής.